Ach, jak mi smutno! Mój anioł mnie rzucił,

	W daleki odbiegł świat

I próżno wzywam, ażeby mi zwrócił

	Zabrany marzeń kwiat.

Ach, jak mi smutno! Cień mnie już otacza,

	Posępny grobu cień;

Serce się jeszcze zrywa i rozpacza

	Szukając jasnych tchnień;

Ale na próżno uciszyć się lęka

	I próżno przeszłość oskarża rozrzutną...

Ciąży już nad nim niewidzialna ręka -

	Ach, jak mi smutno!


Daremne żale - próżny trud,



Bezsilne złorzeczenia!

Przeżytych kształtów żaden cud 



Nie wróci do istnienia.



Świat wam nie odda, idąc wstecz,



Znikomych mar szeregu - 

Nie zdoła ogień ani miecz



Powstrzymać myśli w biegu.



Trzeba z żywymi naprzód iść,



Po życie sięgać nowe...

A nie w uwiędłych laurów liść



Z uporem stroić głowę.



Wy nie cofniecie życia fal!



Nic skargi nie pomogą - 

Bezsilne gniewy, próżny żal!



Świat pójdzie swoją drogą.