Znowu więdną wszystkie zioła,

Tylko srebrne astry kwitną,

Zapatrzone w chłodną niebios 

Toń błękitną.



Jakże smutna teraz jesień,

Ach, smutniejsza niż przed laty,

Choć tak samo żółkną liście. 

Więdną kwiaty,



I tak samo noc miesięczna

Sieje jasność, smutek, ciszę

I tak samo drzew wierzchołki 

Wiatr kołysze.



Ale teraz braknie sercu

Tych upojeń i uniesień,

Co swym czarem ożywiały 

Smutną jesień.



Dawniej miała noc jesienna

Dźwięk rozkoszy w swoim hymnie,

Bo aielska, czysta postać 

Stała przy mnie.



Przypominam jeszcze teraz

Bladej twarzy alabastry,

Krucze włosy, a we włosach 

Srebrne astry.



Widzę jeszcze ciemne oczy

I pieszczotę w ich spojrzeniu

Widzę wszystko w księżycowym 

Oświetleniu.



3 grudzień 1879


Choć pól i łąk

Odmładzasz krąg,

Roznosząc woń miłosną,

Nie wrócisz mi

Miłości dni,

O czarodziejko, wiosno!



Nie wskrzesisz złud,

Pojących wprzód

Zachwytem serce moje,

Nie dla mnie już

Rumieniec róż

I świeżych uczuć zdroje.



Więc z czasry twej

Dla innych lej

Rozkoszy słodkie miody,

Niech z twoich szat

Rwie cudny kwiat

Kochanków zastęp młody.



Mnie tylko daj

Szumiący gaj

Nad moją głową senną...

I otocz mnie

W głębokim śnie

Miłością dusz promienną.