Noc taka jasna!

Gwiazdami płonie,

Światłem okala

Przejrzyste tonie.



Noc taka jasna,

Jasna i cicha!

Zaledwie fala

Szemrze i wzdycha.



Łódka, jak ptaszę,

Po wodzie z lekka

Wzlatuje z nami,

I w dal ucieka.



A serca nasze

Pełne zachwytów,

Wybigły łzami

W morze błękitów.



W świateł powodzi

W niebo się wznoszą,

Miłością drżące,

Senną rozkoszą.



Płyń więc, o łodzi,

Choćby na wieki,

Przez wody śpiąe

W obszar daleki...



A gdzieś w przestrzeni

Zginiem w oddali,

W półcieniach jasnych

Na srebrnej fali.



A roztopieni

W cichym błękicie,

Tylko serc własnych

Usłyszym bicie.


Choć w praw niezmiennych poruszasz się kole

Jeśli rozpoznasz twórcze ich zamysły

I ten ich związek z dobrem świata ścisły,

I cel ich wieczny w swoją wcielisz wolę -



Wtedy swobodne masz do czynu pole:

Opadło jarzmo, więzy twoje prysły,

I jako czynnik chętny, niezawisły,

W rozwoju świata grasz świadomą rolę.



Lecz gdy chcesz działać ku powszechnej szkodzie

Gwałcić istotne zadania człowiecze -

Trudem Danaid wszelka twoja praca;



Jarzmo niewoli kark ci wtenczas bodzie,

Wyższa potęga przemocą cię wlecze

I przeciw tobie czyny twoje zwraca.