Noc taka jasna!

Gwiazdami płonie,

Światłem okala

Przejrzyste tonie.



Noc taka jasna,

Jasna i cicha!

Zaledwie fala

Szemrze i wzdycha.



Łódka, jak ptaszę,

Po wodzie z lekka

Wzlatuje z nami,

I w dal ucieka.



A serca nasze

Pełne zachwytów,

Wybigły łzami

W morze błękitów.



W świateł powodzi

W niebo się wznoszą,

Miłością drżące,

Senną rozkoszą.



Płyń więc, o łodzi,

Choćby na wieki,

Przez wody śpiąe

W obszar daleki...



A gdzieś w przestrzeni

Zginiem w oddali,

W półcieniach jasnych

Na srebrnej fali.



A roztopieni

W cichym błękicie,

Tylko serc własnych

Usłyszym bicie.


Dwoje szczęśliwych widziałem na ziemi

I ci mi nigdy nie wyjdą z pamięci

Dwa seica wielkie, czyste, nad któremi

Czuwali zawsze aniołowie święci

I od wszelakiej chronili je skazy,

Pojąc je mlekiem nadziemskiej ekstazy



Ci nic z prawd gorzkich żywota nie znali

I ziemia cala była dla nich rajem,

Widzieli wszystko pięknym i kochali -

I siebie także kochali nawzajem

Ową miłością, co początek bierze

Gdzieś w melodyjnej archaniołów sferze