Jaki to chłopiec niedobry!

Tak mnie wciąż zbywa niegrzecznie,

Muszę się gniewać na niego,

Gniewać koniecznie.



Niedawno wyrwał mi z ręki

Zerwany w polu bławatek

i przypiął sobie do piersi

Skradziony kwiatek.



I jeszcze żartował ze mnie,

Gdym się żaliła na psotę,

Bo mówił, że ma coś więcej

Ukraść ochotę.



Że oczy moje piękniejsze

Niźli ten kwiatek niebieski,

Że chce pić rosę z bławatków,

A z oczów łezki.



I mówił dalej niegrzeczny,

Że mnie rodzicom ukradnie,

Tak straszyć kogo, doprawdy

Że to nieładnie.



Chciałabym gniewać się bardzo! -

Nie widzieć więcej... ach! trudno;

Wiem, że mnie samej bez niego

Byłoby nudno.



Ale go muszę ukarać,

Podstępu na to użyję:

Będę umyślnie płakała,

Niech łezki pije!


Ach, jak mi smutno! Mój anioł mnie rzucił,

	W daleki odbiegł świat

I próżno wzywam, ażeby mi zwrócił

	Zabrany marzeń kwiat.

Ach, jak mi smutno! Cień mnie już otacza,

	Posępny grobu cień;

Serce się jeszcze zrywa i rozpacza

	Szukając jasnych tchnień;

Ale na próżno uciszyć się lęka

	I próżno przeszłość oskarża rozrzutną...

Ciąży już nad nim niewidzialna ręka -

	Ach, jak mi smutno!