Jaki to chłopiec niedobry!

Tak mnie wciąż zbywa niegrzecznie,

Muszę się gniewać na niego,

Gniewać koniecznie.



Niedawno wyrwał mi z ręki

Zerwany w polu bławatek

i przypiął sobie do piersi

Skradziony kwiatek.



I jeszcze żartował ze mnie,

Gdym się żaliła na psotę,

Bo mówił, że ma coś więcej

Ukraść ochotę.



Że oczy moje piękniejsze

Niźli ten kwiatek niebieski,

Że chce pić rosę z bławatków,

A z oczów łezki.



I mówił dalej niegrzeczny,

Że mnie rodzicom ukradnie,

Tak straszyć kogo, doprawdy

Że to nieładnie.



Chciałabym gniewać się bardzo! -

Nie widzieć więcej... ach! trudno;

Wiem, że mnie samej bez niego

Byłoby nudno.



Ale go muszę ukarać,

Podstępu na to użyję:

Będę umyślnie płakała,

Niech łezki pije!


Narodziła się w duszy poety 

W łez mroku,

Wywołana miłością kobiety,

Jako tęcza na marzeń obłoku;

Śpiewnych dźwięków odziana sukienką,

Drgnieniem serca dobyta z nicości,

Przyszła na świat naiwną piosenką 

Miłości.



Upajała melodyjnym tchnieniem 

Pierś młodą

I nad starców rozwianym marzeniem

Słodkich wspomnień jaśniała pogodą;

Wzgórza brzmiały jej rozkosznym echem,

Przedrzeźniali ją faunowie leśni,

Płoche nimfy wtórzyły z uśmiechem 

Tej pieśni.



Przeszły wieki świeżości młodzieńczej 

I krasy -

Nikt się teraz różami nie wieńczy,

Wchodząc z troską codzienną w zapasy;

Nie słuchają już nimf co na łące

I nie wtórzą piosnkom w wieczór letni;

Zagłuszyły dziś burze huczące 

Głos fletni.



Jednak pieśń ta, starodawna, grecka, 

Wciąż wraca!

Nieśmiertelnym swym uśmiechem dziecka

Chmurne niebo nad ziemią wyzłaca,

Wraca z każdą serc i wieków wiosną,

Pełna dziwnej, niespożytej siły

I roztacza wkoło woń miłosną 

Z mogiły.



20 listopad 1878