Bodaj owa rzeczka szuwarem zarosła,

Która mnie młodego w obcy kraj zaniosła.

Bodaj owa rzeczka rybek nie rodziła,

Która mnie młodego z domem rozłączyła.

Bodaj owa rzeczka wyschła do ostatka,

Że mnie tam zaniosła, gdzie nie znajdzie matka.



"Nie trzeba ci było, o mój chłopcze młody,

Puszczać się tak łatwo na wezbrane wody.

Nie trzeba ci było z domu się wydzierać,

Nie musiałbyś teraz z tęsknoty umierać.

Rzeczka będzie rzeczką i wciąż będzie płynąć -

Wstecz nie wróci woda, musisz marnie ginąć!

A twojej mogiły nie obleją łzami,

Tylko nad nią burze będą wyć nocami!"


Potoki mają swe łoża - 

I mają granice morza



Dla swojej fali - 

I góry, co toną w niebie,

Mają kres dany dla siebie,



Nie pójdą dalej!



Lecz serce, serce człowieka,

Wciąż w nieskończoność ucieka

Przez łzy, tęsknoty, męczarnie

I wierzy, że w swoim łonie

Przestrzeń i wieczność pochłonie



I niebo całe ogarnie.