Choć w praw niezmiennych poruszasz się kole

Jeśli rozpoznasz twórcze ich zamysły

I ten ich związek z dobrem świata ścisły,

I cel ich wieczny w swoją wcielisz wolę -



Wtedy swobodne masz do czynu pole:

Opadło jarzmo, więzy twoje prysły,

I jako czynnik chętny, niezawisły,

W rozwoju świata grasz świadomą rolę.



Lecz gdy chcesz działać ku powszechnej szkodzie

Gwałcić istotne zadania człowiecze -

Trudem Danaid wszelka twoja praca;



Jarzmo niewoli kark ci wtenczas bodzie,

Wyższa potęga przemocą cię wlecze

I przeciw tobie czyny twoje zwraca.


Sukienkę miała w paseczki

Perkalikową,

We włosach polne kwiateczki,

Twarzyczkę zawsze różową;

Nie było piękniejszej dzieweczki

Daję wam słowo.



Była doprawdy królewną

Cudownych krajów

I miała orkiestrę śpiewną

W królestwie zielonych gajów,

I armię kwiatów powiewną,

Brzegiem ruczajów.



Gdy zbrojna ruszyła w pole

Wraz z wojskiem swojem,

Wszystko spełniało jej wolę;

Słynęła w świecie podbojem

I mnie zabrała w niewolę

Nad jasnym zdrojem.



Miała na swoje rozkazy

Nadziemskie moce,

Poranki słodkiej ekstazy,

Rajskich pożądań owoce,

Gwiaździstych sfer krajobrazy,

Wiosenne noce.



Nie wiem, dlaczego złożyła

Berło liliowe

I na koronki zmieniła

Swoje korony tęczowe.

Wiem, że Arkadia straciła

Swoją królowę.



Dziś tylko... wielką jest damą,

Strojną bez miary:

Ma pałac z herbem nad bramą,

Kaprysy spełnia mąż stary;

Ale już nie jest tą samą,

Znikły, ach! czary.



I chód króluje na balu

W każdym salonie,

Znać na niej jakiś cień żalu...

I marzy, wspierając skronie,

O swej sukience z perkalu

I polnych kwiatów koronie.