Ci, którzy jasność żegnają zniknioną,

Gdy burza całe zniweczyła żniwo

Nad spustoszoną rozpaczając niwą,

Myśląc, że wszystko ciemności pochłoną,



Dalszych rozkwitów mrożąc siłę żywą,

Tymczasem pod tą ciemności osłoną,

Pod dobroczynną martwości pokrywą,

Tysiącem kiełków drży już ziemi łono.



Ręką natury rozrzuconych skrzętną,

W spowiciu nocy, w zimowej zamieci,

Bijące wewnątrz nie ustaje tętno.



I życie w głębi walką wre namiętną,

By się wydobyć, kiedy je oświeci

Brzask nowych wiosen lub nowych stuleci.


Choć w praw niezmiennych poruszasz się kole

Jeśli rozpoznasz twórcze ich zamysły

I ten ich związek z dobrem świata ścisły,

I cel ich wieczny w swoją wcielisz wolę -



Wtedy swobodne masz do czynu pole:

Opadło jarzmo, więzy twoje prysły,

I jako czynnik chętny, niezawisły,

W rozwoju świata grasz świadomą rolę.



Lecz gdy chcesz działać ku powszechnej szkodzie

Gwałcić istotne zadania człowiecze -

Trudem Danaid wszelka twoja praca;



Jarzmo niewoli kark ci wtenczas bodzie,

Wyższa potęga przemocą cię wlecze

I przeciw tobie czyny twoje zwraca.