Co złość zniweczy, co występek zburzy,

To miłość z gruzów na powrót postawi,

Upadłą ludzkość z krwi i łez kałuży,

Gdzie ją spychają występni i krwawi,



Czyn poświęcenia podniesie i zbawi,

Myśl, która dobru powszechnemu służy,

Wiedzie za sobą duchów zastęp duży,

Jak łańcuch w niebo lecących żurawi.



Cichych poświęceń nieustanna praca

I serc szlachetnych dobroć promienista

Grzesznej spuścizny przekleństwo odwraca



I coraz głębiej przenikając, czysta

Powszechny skarbiec duchowy wzbogaca,

z którego każdy czerpie i korzysta.


Anielskie śpiewają chóry

W gwiaździstym błękitów morzu,

Wśród nocnej ciszy, przy łożu

Sennej natury.



Śpiewają tej biednej ziemi,

Co wiecznie w świeżej żałobie

Jak matka płacze na grobie

Za dziećmi swemi.



Śpiewają ludziom, co dyszą

W codziennym a krwawym trudzie,

Lecz biedni, zmęczeni ludzie

Pieśni nie słyszą.



I tylko ci, którzy toną

W wielkiej miłości pragnieniu,

Ci słyszą w serc swoich drżeniu

Tę pieśń natchnioną!



29 listopad 1871