Co złość zniweczy, co występek zburzy,

To miłość z gruzów na powrót postawi,

Upadłą ludzkość z krwi i łez kałuży,

Gdzie ją spychają występni i krwawi,



Czyn poświęcenia podniesie i zbawi,

Myśl, która dobru powszechnemu służy,

Wiedzie za sobą duchów zastęp duży,

Jak łańcuch w niebo lecących żurawi.



Cichych poświęceń nieustanna praca

I serc szlachetnych dobroć promienista

Grzesznej spuścizny przekleństwo odwraca



I coraz głębiej przenikając, czysta

Powszechny skarbiec duchowy wzbogaca,

z którego każdy czerpie i korzysta.


Narodziła się w duszy poety 

W łez mroku,

Wywołana miłością kobiety,

Jako tęcza na marzeń obłoku;

Śpiewnych dźwięków odziana sukienką,

Drgnieniem serca dobyta z nicości,

Przyszła na świat naiwną piosenką 

Miłości.



Upajała melodyjnym tchnieniem 

Pierś młodą

I nad starców rozwianym marzeniem

Słodkich wspomnień jaśniała pogodą;

Wzgórza brzmiały jej rozkosznym echem,

Przedrzeźniali ją faunowie leśni,

Płoche nimfy wtórzyły z uśmiechem 

Tej pieśni.



Przeszły wieki świeżości młodzieńczej 

I krasy -

Nikt się teraz różami nie wieńczy,

Wchodząc z troską codzienną w zapasy;

Nie słuchają już nimf co na łące

I nie wtórzą piosnkom w wieczór letni;

Zagłuszyły dziś burze huczące 

Głos fletni.



Jednak pieśń ta, starodawna, grecka, 

Wciąż wraca!

Nieśmiertelnym swym uśmiechem dziecka

Chmurne niebo nad ziemią wyzłaca,

Wraca z każdą serc i wieków wiosną,

Pełna dziwnej, niespożytej siły

I roztacza wkoło woń miłosną 

Z mogiły.



20 listopad 1878