Z wdziękiem wiosny nieśmiertelnym,

W jutrzenkowym blasku szat,

Wraz z orszakiem swym weselnym

Czarodziejka idzie w świat:

Z uwieńczoną biegnie skronią,

Z śpiewem ptasząt, z kwiatów wonią.



Przed nią sylfów jasna rzesza,

Swój weselny nucąc chór,

Na obłokach tęcze wiesza,

I otrząsa rosę z piór,

I obwieszcza jej przybycie:

Świeżą rozkosz, nowe życie.



Świat zakwita cały przed nią

I różowy bierze blask,

Płonie szczęścia przepowiednią,

Pożądaniem słodkich łask.

Wszystko wschodzi, wszystko rośnie,

Pod jej stopą drżąc radośnie.



Ona z twarzą uśmiechnięta,

Coraz nowych gości zwie

Na weselne życia święto,

Na godowe krótkie dnie.

I z złotego swego lejka

Słodycz sączy czarodziejka.



Wiecznie piękna, wiecznie młoda,

Biesiadników poi krąg,

Ledwie komu czarę poda,

Już ją wyrwie z chciwych rąk

I unosi z sobą dalej,

Na świetlanej biegnąc fali.



Próżno za nią skargi gonią,

Próżno westchnień płynie szmer:

Ona z śpiewem, blaskiem, wonią,

Już do innych zdąża sfer,

Zawiedzionym, co się skarżą,

Z uśmiechniętą mówiąc twarzą:



"Czyż sądzicie, że wy jedni,

Macie zgarnąć cały dzaiał,

Waszym żądzom odpowiedni,

I nasycić pragnień szał?

Że wam jednym tylko służę,

Niosąc życia miód i róże?



Czyż sądzicie, że mnie wiele

Obejść może ludzki los?

Ja natury spełniam cele,

Nie zważając na wasz głos;

Nikt nie wstrzyma mnie na drodze,

Jak przybyłam, tak odchodzę.



Muszę naprzód iść bezwzględnie,

Wszystkim nowy wieścić dzień:

Co zakwitło, niechaj zwiędnie,

Niech opada w mrok i cień,

Ustępując miejsca nowym

Pączkom wonnym a różowym.



Korzystając zatem z chwili,

W której napój niosę wam...

Kto raz czarę mą wychyli,

Co w niej znajdzie - mało dbam;

Czy się cieszy, czy się żali,

Niewzruszona idę dalej.



Nie ma czasu tych żałować,

Co przeżyli porę swą:

Inne usta chcą całować,

Inne serca kochać chcą:

Przyszłość świata, niecierpliwa,

Głośnym krzykiem mnie przyzywa!"


Sukienkę miała w paseczki

Perkalikową,

We włosach polne kwiateczki,

Twarzyczkę zawsze różową;

Nie było piękniejszej dzieweczki

Daję wam słowo.



Była doprawdy królewną

Cudownych krajów

I miała orkiestrę śpiewną

W królestwie zielonych gajów,

I armię kwiatów powiewną,

Brzegiem ruczajów.



Gdy zbrojna ruszyła w pole

Wraz z wojskiem swojem,

Wszystko spełniało jej wolę;

Słynęła w świecie podbojem

I mnie zabrała w niewolę

Nad jasnym zdrojem.



Miała na swoje rozkazy

Nadziemskie moce,

Poranki słodkiej ekstazy,

Rajskich pożądań owoce,

Gwiaździstych sfer krajobrazy,

Wiosenne noce.



Nie wiem, dlaczego złożyła

Berło liliowe

I na koronki zmieniła

Swoje korony tęczowe.

Wiem, że Arkadia straciła

Swoją królowę.



Dziś tylko... wielką jest damą,

Strojną bez miary:

Ma pałac z herbem nad bramą,

Kaprysy spełnia mąż stary;

Ale już nie jest tą samą,

Znikły, ach! czary.



I chód króluje na balu

W każdym salonie,

Znać na niej jakiś cień żalu...

I marzy, wspierając skronie,

O swej sukience z perkalu

I polnych kwiatów koronie.