Daremne żale - próżny trud,



Bezsilne złorzeczenia!

Przeżytych kształtów żaden cud 



Nie wróci do istnienia.



Świat wam nie odda, idąc wstecz,



Znikomych mar szeregu - 

Nie zdoła ogień ani miecz



Powstrzymać myśli w biegu.



Trzeba z żywymi naprzód iść,



Po życie sięgać nowe...

A nie w uwiędłych laurów liść



Z uporem stroić głowę.



Wy nie cofniecie życia fal!



Nic skargi nie pomogą - 

Bezsilne gniewy, próżny żal!



Świat pójdzie swoją drogą.


Znowu więdną wszystkie zioła,

Tylko srebrne astry kwitną,

Zapatrzone w chłodną niebios 

Toń błękitną.



Jakże smutna teraz jesień,

Ach, smutniejsza niż przed laty,

Choć tak samo żółkną liście. 

Więdną kwiaty,



I tak samo noc miesięczna

Sieje jasność, smutek, ciszę

I tak samo drzew wierzchołki 

Wiatr kołysze.



Ale teraz braknie sercu

Tych upojeń i uniesień,

Co swym czarem ożywiały 

Smutną jesień.



Dawniej miała noc jesienna

Dźwięk rozkoszy w swoim hymnie,

Bo aielska, czysta postać 

Stała przy mnie.



Przypominam jeszcze teraz

Bladej twarzy alabastry,

Krucze włosy, a we włosach 

Srebrne astry.



Widzę jeszcze ciemne oczy

I pieszczotę w ich spojrzeniu

Widzę wszystko w księżycowym 

Oświetleniu.



3 grudzień 1879