Daremne żale - próżny trud,



Bezsilne złorzeczenia!

Przeżytych kształtów żaden cud 



Nie wróci do istnienia.



Świat wam nie odda, idąc wstecz,



Znikomych mar szeregu - 

Nie zdoła ogień ani miecz



Powstrzymać myśli w biegu.



Trzeba z żywymi naprzód iść,



Po życie sięgać nowe...

A nie w uwiędłych laurów liść



Z uporem stroić głowę.



Wy nie cofniecie życia fal!



Nic skargi nie pomogą - 

Bezsilne gniewy, próżny żal!



Świat pójdzie swoją drogą.


Narodziła się w duszy poety 

W łez mroku,

Wywołana miłością kobiety,

Jako tęcza na marzeń obłoku;

Śpiewnych dźwięków odziana sukienką,

Drgnieniem serca dobyta z nicości,

Przyszła na świat naiwną piosenką 

Miłości.



Upajała melodyjnym tchnieniem 

Pierś młodą

I nad starców rozwianym marzeniem

Słodkich wspomnień jaśniała pogodą;

Wzgórza brzmiały jej rozkosznym echem,

Przedrzeźniali ją faunowie leśni,

Płoche nimfy wtórzyły z uśmiechem 

Tej pieśni.



Przeszły wieki świeżości młodzieńczej 

I krasy -

Nikt się teraz różami nie wieńczy,

Wchodząc z troską codzienną w zapasy;

Nie słuchają już nimf co na łące

I nie wtórzą piosnkom w wieczór letni;

Zagłuszyły dziś burze huczące 

Głos fletni.



Jednak pieśń ta, starodawna, grecka, 

Wciąż wraca!

Nieśmiertelnym swym uśmiechem dziecka

Chmurne niebo nad ziemią wyzłaca,

Wraca z każdą serc i wieków wiosną,

Pełna dziwnej, niespożytej siły

I roztacza wkoło woń miłosną 

Z mogiły.



20 listopad 1878