Dwoje szczęśliwych widziałem na ziemi

I ci mi nigdy nie wyjdą z pamięci

Dwa seica wielkie, czyste, nad któremi

Czuwali zawsze aniołowie święci

I od wszelakiej chronili je skazy,

Pojąc je mlekiem nadziemskiej ekstazy



Ci nic z prawd gorzkich żywota nie znali

I ziemia cala była dla nich rajem,

Widzieli wszystko pięknym i kochali -

I siebie także kochali nawzajem

Ową miłością, co początek bierze

Gdzieś w melodyjnej archaniołów sferze


Ach, jak mi smutno! Mój anioł mnie rzucił,

	W daleki odbiegł świat

I próżno wzywam, ażeby mi zwrócił

	Zabrany marzeń kwiat.

Ach, jak mi smutno! Cień mnie już otacza,

	Posępny grobu cień;

Serce się jeszcze zrywa i rozpacza

	Szukając jasnych tchnień;

Ale na próżno uciszyć się lęka

	I próżno przeszłość oskarża rozrzutną...

Ciąży już nad nim niewidzialna ręka -

	Ach, jak mi smutno!