Dwoje szczęśliwych widziałem na ziemi

I ci mi nigdy nie wyjdą z pamięci

Dwa seica wielkie, czyste, nad któremi

Czuwali zawsze aniołowie święci

I od wszelakiej chronili je skazy,

Pojąc je mlekiem nadziemskiej ekstazy



Ci nic z prawd gorzkich żywota nie znali

I ziemia cala była dla nich rajem,

Widzieli wszystko pięknym i kochali -

I siebie także kochali nawzajem

Ową miłością, co początek bierze

Gdzieś w melodyjnej archaniołów sferze


Znowu więdną wszystkie zioła,

Tylko srebrne astry kwitną,

Zapatrzone w chłodną niebios 

Toń błękitną.



Jakże smutna teraz jesień,

Ach, smutniejsza niż przed laty,

Choć tak samo żółkną liście. 

Więdną kwiaty,



I tak samo noc miesięczna

Sieje jasność, smutek, ciszę

I tak samo drzew wierzchołki 

Wiatr kołysze.



Ale teraz braknie sercu

Tych upojeń i uniesień,

Co swym czarem ożywiały 

Smutną jesień.



Dawniej miała noc jesienna

Dźwięk rozkoszy w swoim hymnie,

Bo aielska, czysta postać 

Stała przy mnie.



Przypominam jeszcze teraz

Bladej twarzy alabastry,

Krucze włosy, a we włosach 

Srebrne astry.



Widzę jeszcze ciemne oczy

I pieszczotę w ich spojrzeniu

Widzę wszystko w księżycowym 

Oświetleniu.



3 grudzień 1879