Dlaczego wicher tak wyje

I z jękiem leci ku niebu?

Czy skargi roznosi czyje?....

Czy pieśń zawodzi pogrzebu?



Różne są nędze na ziemi:

Są jedne, co litość budzą,

I ma kto płakać nad niemi,

I boleść utulić cudzą.



Są inne, jakby przeklęte

Od świata, ludzi i Boga...

Gdzie serca rozpaczą wzdęte

Otacza pustka złowroga.



Nikt się nad nimi nie żali...

Obca im wszelka pociecha...

I przepadają gdzieś w dali

Samotnie, bez łzy, bez echa.



Tylko wiatr niesie ku niebu

Brzemienne klątwą rozpacze

I wyje pieśni pogrzebu...

W ciemnościach jęczy i płacze.


Ach, jak mi smutno! Mój anioł mnie rzucił,

	W daleki odbiegł świat

I próżno wzywam, ażeby mi zwrócił

	Zabrany marzeń kwiat.

Ach, jak mi smutno! Cień mnie już otacza,

	Posępny grobu cień;

Serce się jeszcze zrywa i rozpacza

	Szukając jasnych tchnień;

Ale na próżno uciszyć się lęka

	I próżno przeszłość oskarża rozrzutną...

Ciąży już nad nim niewidzialna ręka -

	Ach, jak mi smutno!