Dlaczego wicher tak wyje

I z jękiem leci ku niebu?

Czy skargi roznosi czyje?....

Czy pieśń zawodzi pogrzebu?



Różne są nędze na ziemi:

Są jedne, co litość budzą,

I ma kto płakać nad niemi,

I boleść utulić cudzą.



Są inne, jakby przeklęte

Od świata, ludzi i Boga...

Gdzie serca rozpaczą wzdęte

Otacza pustka złowroga.



Nikt się nad nimi nie żali...

Obca im wszelka pociecha...

I przepadają gdzieś w dali

Samotnie, bez łzy, bez echa.



Tylko wiatr niesie ku niebu

Brzemienne klątwą rozpacze

I wyje pieśni pogrzebu...

W ciemnościach jęczy i płacze.


Znowu więdną wszystkie zioła,

Tylko srebrne astry kwitną,

Zapatrzone w chłodną niebios 

Toń błękitną.



Jakże smutna teraz jesień,

Ach, smutniejsza niż przed laty,

Choć tak samo żółkną liście. 

Więdną kwiaty,



I tak samo noc miesięczna

Sieje jasność, smutek, ciszę

I tak samo drzew wierzchołki 

Wiatr kołysze.



Ale teraz braknie sercu

Tych upojeń i uniesień,

Co swym czarem ożywiały 

Smutną jesień.



Dawniej miała noc jesienna

Dźwięk rozkoszy w swoim hymnie,

Bo aielska, czysta postać 

Stała przy mnie.



Przypominam jeszcze teraz

Bladej twarzy alabastry,

Krucze włosy, a we włosach 

Srebrne astry.



Widzę jeszcze ciemne oczy

I pieszczotę w ich spojrzeniu

Widzę wszystko w księżycowym 

Oświetleniu.



3 grudzień 1879