Dlaczego wicher tak wyje

I z jękiem leci ku niebu?

Czy skargi roznosi czyje?....

Czy pieśń zawodzi pogrzebu?



Różne są nędze na ziemi:

Są jedne, co litość budzą,

I ma kto płakać nad niemi,

I boleść utulić cudzą.



Są inne, jakby przeklęte

Od świata, ludzi i Boga...

Gdzie serca rozpaczą wzdęte

Otacza pustka złowroga.



Nikt się nad nimi nie żali...

Obca im wszelka pociecha...

I przepadają gdzieś w dali

Samotnie, bez łzy, bez echa.



Tylko wiatr niesie ku niebu

Brzemienne klątwą rozpacze

I wyje pieśni pogrzebu...

W ciemnościach jęczy i płacze.


Potoki mają swe łoża - 

I mają granice morza



Dla swojej fali - 

I góry, co toną w niebie,

Mają kres dany dla siebie,



Nie pójdą dalej!



Lecz serce, serce człowieka,

Wciąż w nieskończoność ucieka

Przez łzy, tęsknoty, męczarnie

I wierzy, że w swoim łonie

Przestrzeń i wieczność pochłonie



I niebo całe ogarnie.