Dlaczego wicher tak wyje

I z jękiem leci ku niebu?

Czy skargi roznosi czyje?....

Czy pieśń zawodzi pogrzebu?



Różne są nędze na ziemi:

Są jedne, co litość budzą,

I ma kto płakać nad niemi,

I boleść utulić cudzą.



Są inne, jakby przeklęte

Od świata, ludzi i Boga...

Gdzie serca rozpaczą wzdęte

Otacza pustka złowroga.



Nikt się nad nimi nie żali...

Obca im wszelka pociecha...

I przepadają gdzieś w dali

Samotnie, bez łzy, bez echa.



Tylko wiatr niesie ku niebu

Brzemienne klątwą rozpacze

I wyje pieśni pogrzebu...

W ciemnościach jęczy i płacze.


Choć pól i łąk

Odmładzasz krąg,

Roznosząc woń miłosną,

Nie wrócisz mi

Miłości dni,

O czarodziejko, wiosno!



Nie wskrzesisz złud,

Pojących wprzód

Zachwytem serce moje,

Nie dla mnie już

Rumieniec róż

I świeżych uczuć zdroje.



Więc z czasry twej

Dla innych lej

Rozkoszy słodkie miody,

Niech z twoich szat

Rwie cudny kwiat

Kochanków zastęp młody.



Mnie tylko daj

Szumiący gaj

Nad moją głową senną...

I otocz mnie

W głębokim śnie

Miłością dusz promienną.