Dlaczego wicher tak wyje

I z jękiem leci ku niebu?

Czy skargi roznosi czyje?....

Czy pieśń zawodzi pogrzebu?



Różne są nędze na ziemi:

Są jedne, co litość budzą,

I ma kto płakać nad niemi,

I boleść utulić cudzą.



Są inne, jakby przeklęte

Od świata, ludzi i Boga...

Gdzie serca rozpaczą wzdęte

Otacza pustka złowroga.



Nikt się nad nimi nie żali...

Obca im wszelka pociecha...

I przepadają gdzieś w dali

Samotnie, bez łzy, bez echa.



Tylko wiatr niesie ku niebu

Brzemienne klątwą rozpacze

I wyje pieśni pogrzebu...

W ciemnościach jęczy i płacze.


Daremne żale - próżny trud,



Bezsilne złorzeczenia!

Przeżytych kształtów żaden cud 



Nie wróci do istnienia.



Świat wam nie odda, idąc wstecz,



Znikomych mar szeregu - 

Nie zdoła ogień ani miecz



Powstrzymać myśli w biegu.



Trzeba z żywymi naprzód iść,



Po życie sięgać nowe...

A nie w uwiędłych laurów liść



Z uporem stroić głowę.



Wy nie cofniecie życia fal!



Nic skargi nie pomogą - 

Bezsilne gniewy, próżny żal!



Świat pójdzie swoją drogą.