Potoki mają swe łoża - 

I mają granice morza



Dla swojej fali - 

I góry, co toną w niebie,

Mają kres dany dla siebie,



Nie pójdą dalej!



Lecz serce, serce człowieka,

Wciąż w nieskończoność ucieka

Przez łzy, tęsknoty, męczarnie

I wierzy, że w swoim łonie

Przestrzeń i wieczność pochłonie



I niebo całe ogarnie.